پروژه حافظ

حافظ چهارصد و نود و پنج غزل دارد. تصمیم گرفتم به همه جواب بدهم.

جوابیه یعنی غزلی در همان وزن حافظ، با قافیه و ردیف مستقل. انگار که روبه‌رویش نشسته‌ام و پاسخ می‌دهم.

هر جوابیه دقیقاً پنج بیت است. این محدودیت را خودم گذاشتم — پنج بیت آن‌قدر کوتاه است که هر کلمه باید دلیل داشته باشد.

با حافظ از فال آشنا شدم، مثل اغلب ایرانی‌ها. بعد فهمیدم فال فقط بهانه بود. پیرمرد شیرازی هفتصد سال پیش می‌نوشته و هنوز انگار می‌داند از چه حرف می‌زنم.

بعضی جوابیه‌ها مستقیماً با خودِ حافظ حرف می‌زنند — همان می و ساقی و خرقه‌ی قرن هشتم، عین فضای او. بعضی دیگر نگاه معاصرتری دارند، هرچند زبان همان است. هر غزل خودش تکلیفش را معلوم می‌کند.

هر جوابیه‌ای که می‌نویسم چیز تازه‌ای درباره حافظ و درباره خودم می‌فهمم. این کار را دوست دارم.