به سوی روز

وطن، ای صخره‌ پابرجا!

ای غرورِ باستان جاری!

در این تیره شبِ دیجور،

تمامِ هستیِ خود را،

به جایِ تیر، در چله نهاده‌ستی

بزن بر طبلِ بیداری!

کزین شطرنج خون‌آلود

وز خاکسترِ این سوز،

گلِ خورشید می‌روید

و این بن‌بستِ تیرآجین،

به گامِ ما، به نامِ ما، به راهِ روز می‌پوید